و هنگامي كه از او پرسيدم با اين همه مشغله و كار چگونه توانسته‌اي فوق‌ليسانس در رشته ديگري (غير از رشته ليسانس خودش) قبول شوي گفت كه هفت ماه تمام روزانه بطور متوسط 8 تا 10 ساعت مطالعه مي‌كردم و خوابم را به حداقل رسانده بودم. گفت كه مي‌خواهم به بهترين وجهي اين رشته را تمام كنم و تصميم خود را گرفته‌ام و خلاصه نسبت به آينده خيلي اميدوار بود.
قرار بود فرداي آن روز براي ثبت‌نام به شهرستان موردنظر برود. فردا بعد از ظهر با صداي حزن‌انگيزي زنگ زد و گفت كه ثبت‌نام نكردند. گفت همه كارها را انجام دادم، و آخرين مرحله كه گرفتن كارت و انتخاب واحد بود گفتند كه شما «دو ستاره‌اي» هستيد و ثبت‌نام نمي‌شويد بايد برويد تهران و از آنجا به ما دستور ثبت‌نام بدهند.
روز بعد آمد تهران، اينجا هم به او همان پاسخ را دادند و اين كه بايد جواب بيايد. و ديگر هم مراجعه نكنيد و فقط از طريق تلفن پيگيري كنيد. يك هفته گذشت و خبري نشد، و اين رفيق ما شكست ناجوانمردانه‌اي را مي‌بايست متحمل شود، شكستي كه جز كينه و عداوت نزد جوانان، چيز ديگري در دل آنان نمي‌روياند. خلاصه پس از يك هفته اطلاع داده‌اند كه برود بصورت غيررسمي در كلاس‌ها شركت كند تا بعداً چه پيش آيد، كه اين نيز از معجزات هزاره سوم است كه افراد بصورت غيررسمي ثبت‌نام شوند.
همه آنچه كه گفته شد يك‌طرف، تكذيبيه مقامات ذي‌ربط از وجود دانشجويان ستاره‌دار نيز به يك طرف ديگر. دوستي پرسيد كه چگونه مي‌توانند اين واقعيات روشن را تكذيب كنند، گفتم كه بنابه گفته «الناس علي دين ملوكهم»، وقتي كه نوار منتشر شده تصويري به صراحت تكذيب مي‌شود، چرا افراد زيردست‌تر آنان نتوانند ستاره‌اي را كه كسي نديده و فقط شنيده شده است تكذيب كنند؟